احمد شاملو

من باهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو باهار_

ناز انگشتای بارون تو باغم می کنه

میون جنگلا طاقم می کنه.

تو بزرگی مثل شب.

اگه مهتاب باشه یا نه

                         تو بزرگی

                                   مث شب

خود مهتابی تو اصلا خود مهتابی تو.

تازه، وقتی بره مهتاب و

                              هنوز

شب تنها

           باید

راه دوری رو بره تا دم دروازه روز_

مث شب گود و بزرگی

                مث شب

تازه روزم که بیاد

تو تمیزی

           مث شبنم

                       مث صبح،

تو مث مخمل ابری

                      مث بوی علفی

مثل اون ململ مه نازکی.

                     اون ململ مه

که روی عطر علفا، مثل بلاتکلیفی

هاج و واج مونده مردد

                           میون ماندن و رفتن

                                                 میون مرگ و حیات.

مث برفایی تو.

تازه آبم که بشن برفا و عریون بشه کوه

مث اون قله مغرور بلندی

که به ابرای سیاهی و به بادای بدی می خندی...

          ***

من باهارم تو زمین

من زمینم  تو درخت

من درختم تو باهار،

ناز انگشتای بارون تو باغم میکنه

میون جنگلا طاقم می کنه.

/ 0 نظر / 5 بازدید